Czterozaciskowe testery rezystancji uziemienia/masy z serii DET4

Najprawdopodobniej odczytujesz w rzeczywistości metaliczną pętlę w układzie uziemienia. Jest to bardzo powszechny problem, ponieważ większość urządzeń jest połączona z uziemieniem, a to połączenie często tworzy pętle uziemienia. Niestety może się zdarzyć, że nie będzie można użyć techniki pomiaru bez użycia uziomów pomocniczych w danym zastosowaniu. 

Najpopularniejszą metodą rozwiązania tego problemu jest metoda nachylenia. Wykorzystuje znacznie krótsze przewody i równania matematyczne, które informują operatora, gdzie ślad elektryczny elektrody uziemiającej osiąga swój limit na stale rosnącym wykresie.  Inną powszechnie stosowaną metodą określania rezystancji uziemienia w przypadku niewystarczającej odległości między elektrodą uziemiającą a sondami testowymi jest metoda przecinających się krzywych. Ta metoda jest przeznaczona dla odważnych! Polega na skonstruowaniu trzech wykresów opartych wyłącznie na arbitralnych przypuszczeniach co do położenia sondy. Ponieważ wszystkie pozostałe punkty są nieprawidłowe, trzy wykresy łączą się tylko w punkcie przecięcia, który oznacza prawidłowy odczyt. Można zweryfikować zasadność tego punktu przecięcia, rejestrując pomiar rezystancji w tym punkcie.  Metoda czterech potencjałów wykorzystuje zaawansowane równania matematyczne. Wykonywanych jest sześć odczytów, które są przetwarzane przez cztery równoległe równania mające na celu znalezienie zgodności, a jednocześnie wyeliminowanie przypadkowych pomiarów.  Metoda Star Delta jest specjalnie dostosowana do ekstremalnych ograniczeń przestrzeni testowej, takich jak miejskie obszary śródmiejskie. Zamiast w linii prostej, sześć pomiarów jest wykonywanych w ciasnej trójkątnej konfiguracji wokół elektrody uziemiającej. Wyniki te stają się danymi wejściowymi dla serii równań, które mają na celu znalezienie zgodności w oznaczaniu prawidłowego odczytu. Szybkość i dokładność równań matematycznych uległa znacznej poprawie wraz z postępem w rozwoju oprogramowania. 

Jak najdalej — najlepiej od 6 do 10 razy dalej niż maksymalne wymiary układu uziemienia. Aby przedstawić pewne przybliżone zasady, w przypadku pojedynczej elektrody uziemiającej skok odniesienia prądu C może być zwykle umieszczony 15 m od testowanej elektrody, a skok odniesienia potencjału P może być umieszczony w odległości około 9,3 m (62% odległości do C). W przypadku małej siatki dwóch elektrod uziemiających punkt C można zwykle umieścić w odległości około 30 do 40 m od testowanej elektrody; punkt P odpowiednio można umieścić w odległości około 18,6 do 24,8 m. Jeśli układ elektrod uziemiających jest duży, tzn. składa się na przykład z kilku prętów lub płyt połączonych równolegle, odległość dla punktu C należy zwiększyć do około 60 m, a dla punktu P do około 37 m. Jeszcze większe odległości będą potrzebne w przypadku złożonych układów elektrod, które składają się z dużej liczby prętów lub płyt i innych metalowych struktur połączonych ze sobą. 

Wyniki wskazują, że ślad elektryczny elektrody uziemiającej pokrywa się ze śladem sondy prądowej. W pierwszej kolejności należałoby zapewnić dłuższy przewód i powtórzyć test z sondą prądową umieszczoną dalej. Celem jest usunięcie zakłóceń pola elektrycznego sondy prądowej z pola elektrody uziemiającej, którą chcemy zmierzyć.Jeśli uważasz, że sonda prądowa została już umieszczona w odpowiedniej odległości od elektrody uziemiającej, pamiętaj o dwóch warunkach, które mogą spowodować, że elektroda uziemiająca będzie miała znaczny ślad elektryczny. Grunt może mieć niewystarczające właściwości uziemiające. Grunt o niewystarczających właściwościach uziemiających to najczęściej grunt piaszczysty, skalisty lub suchy oraz grunt pozbawiony naturalnych elektrolitów (jonów). Po drugie sieć uziemienia może być rozległa, na przykład w przypadku podstacji. Warunki te powodują powstawanie dużych śladów elektrycznych, które mogą skutkować zbyt dużymi odległościami dla przewodów pomiarowych podczas korzystania z metody spadku potencjału.

Wyniki wskazują, że ślad elektryczny elektrody uziemiającej pokrywa się ze śladem sondy prądowej. W pierwszej kolejności należałoby zapewnić dłuższy przewód i powtórzyć test z sondą prądową umieszczoną dalej. Celem jest usunięcie zakłóceń pola elektrycznego sondy prądowej z pola elektrody uziemiającej, którą chcemy zmierzyć. Jeśli uważasz, że sonda prądowa została już umieszczona w odpowiedniej odległości od elektrody uziemiającej, pamiętaj o dwóch warunkach, które mogą spowodować, że elektroda uziemiająca będzie miała znaczny ślad elektryczny. Grunt może mieć niewystarczające właściwości uziemiające. Grunt o niewystarczających właściwościach uziemiających to najczęściej grunt piaszczysty, skalisty lub suchy oraz grunt pozbawiony naturalnych elektrolitów (jonów). Po drugie sieć uziemienia może być rozległa, na przykład w przypadku podstacji. Warunki te powodują powstawanie dużych śladów elektrycznych, które mogą skutkować zbyt dużymi odległościami dla przewodów pomiarowych podczas korzystania z metody spadku potencjału. 

Jak najdalej — najlepiej od 6 do 10 razy dalej niż maksymalne wymiary układu uziemienia. Aby przedstawić pewne przybliżone zasady, w przypadku pojedynczej elektrody uziemiającej skok odniesienia prądu C może być zwykle umieszczony 15 m od testowanej elektrody, a skok odniesienia potencjału P może być umieszczony w odległości około 9,3 m (62% odległości do C). W przypadku małej siatki dwóch elektrod uziemiających punkt C można zwykle umieścić w odległości około 30 do 40 m od testowanej elektrody; punkt P odpowiednio można umieścić w odległości około 18,6 do 24,8 m. Jeśli układ elektrod uziemiających jest duży, tzn. składa się na przykład z kilku prętów lub płyt połączonych równolegle, odległość dla punktu C należy zwiększyć do około 60 m, a dla punktu P do około 37 m. Jeszcze większe odległości będą potrzebne w przypadku złożonych układów elektrod, które składają się z dużej liczby prętów lub płyt i innych metalowych struktur połączonych ze sobą. 

Najpopularniejszą metodą rozwiązania tego problemu jest metoda nachylenia. Wykorzystuje znacznie krótsze przewody i równania matematyczne, które informują operatora, gdzie ślad elektryczny elektrody uziemiającej osiąga swój limit na stale rosnącym wykresie.  Inną powszechnie stosowaną metodą określania rezystancji uziemienia w przypadku niewystarczającej odległości między elektrodą uziemiającą a sondami testowymi jest metoda przecinających się krzywych. Ta metoda jest przeznaczona dla odważnych! Polega na skonstruowaniu trzech wykresów opartych wyłącznie na arbitralnych przypuszczeniach co do położenia sondy. Ponieważ wszystkie pozostałe punkty są nieprawidłowe, trzy wykresy łączą się tylko w punkcie przecięcia, który oznacza prawidłowy odczyt. Można zweryfikować zasadność tego punktu przecięcia, rejestrując pomiar rezystancji w tym punkcie.  Metoda czterech potencjałów wykorzystuje zaawansowane równania matematyczne. Wykonywanych jest sześć odczytów, które są przetwarzane przez cztery równoległe równania mające na celu znalezienie zgodności, a jednocześnie wyeliminowanie przypadkowych pomiarów.  Metoda Star Delta jest specjalnie dostosowana do ekstremalnych ograniczeń przestrzeni testowej, takich jak miejskie obszary śródmiejskie. Zamiast w linii prostej, sześć pomiarów jest wykonywanych w ciasnej trójkątnej konfiguracji wokół elektrody uziemiającej. Wyniki te stają się danymi wejściowymi dla serii równań, które mają na celu znalezienie zgodności w oznaczaniu prawidłowego odczytu. Szybkość i dokładność równań matematycznych uległa znacznej poprawie wraz z postępem w rozwoju oprogramowania. 

Najprawdopodobniej odczytujesz w rzeczywistości metaliczną pętlę w układzie uziemienia. Jest to bardzo powszechny problem, ponieważ większość urządzeń jest połączona z uziemieniem, a to połączenie często tworzy pętle uziemienia. Niestety może się zdarzyć, że nie będzie można użyć techniki pomiaru bez użycia uziomów pomocniczych w danym zastosowaniu.